Χριστίνα Φυτιλή

Η Χριστίνα Φυτιλή (Christef) γεννήθηκε στη Λάρισα.

Το 2005 πήρε το Πρώτο Πανευρωπαϊκό Βραβείο Ζωγραφικής ανάμεσα σε 27 χώρες της Ευρώπης, τη Νορβηγία και την Ελβετία. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Α.Π.Θ. Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της εξειδικεύτηκε στην τοιχογραφία (fresco) στο Universidad Complutense de Madrid. Αποφοίτησε το 2010 από την κατεύθυνση της ζωγραφικής. Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιταλία και συγκεκριμένα στην Accademia di Belle Arti di Macerata, με ειδίκευση στην Art Therapy (2010-2011) και στο Università degli Studi di Roma Tre από όπου και έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών με ειδίκευση στη “Metodologia e Didattica Speciale per l` Integrazione degli Allievi con Disabilità”(2011-2012). Στη συνέχεια εξειδικεύτηκε στη Μουσικοθεραπεία στο Ωδείο Όπερα Αθηνών, στη σχολή μοντέρνων σπουδών του τμήματος Μουσικοθεραπείας (2017-2018). Από το 2012 μέχρι σήμερα εργάζεται ως Εικαστική Παιδαγωγός σε δημόσια σχολεία ειδικής και γενικής αγωγής. Ταυτόχρονα έχει εθελοντική δράση ως Art Therapist στο Σύλλογο Φίλων Παιδιών με Καρκίνο «ΕΛΠΙΔΑ». Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια, ημερίδες και επιμορφώσεις σχετικά με την Τέχνη και την Εικαστική Θεραπεία, ενώ σε 3 από αυτά έχει συμμετάσχει ως εισηγήτρια. Έργα της έχουν εκτεθεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ευρώπη και συγκεκριμένα σε Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία, Βέλγιο και Ελλάδα και βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Η ιδιαίτερη τεχνική που χρησιμοποιείτε στη ζωγραφική σας εντυπωσιάζει το κοινό. Μιλήστε μας για τα υλικά και τη τεχνική που χρησιμοποιείτε στα έργα σας.

Αποφάσισα την τεχνική που θα χρησιμοποιώ στα έργα  μου το 2018 όταν ζώντας στη Μαδρίτη (έκανα ειδίκευση στο fresco -τοιχογραφία) επισκέφτηκα το Μουσείο για  τυφλούς. Συνειδητοποίησα την «επαφή» και αλληλεπίδραση που θέλω να έχω με τον θεατή μέσα από όλες τις αισθήσεις συμπεριλαμβανομένου και αυτής της αφής, αφού με σεβασμό και προσοχή επιτρέπω να αγγίζουν τα έργα μου. Η επιφάνειά τους είναι αλλού πιο τραχιά και αλλού πιο λεία σαν τις διακυμάνσεις της ζωής και των συναισθημάτων μας και τα έργα μου γίνονται σημείο συνάντησης από στιγμές, μνήμες, δάκρυα. χαμόγελα, όνειρα, σκέψεις που προέρχονται από διαφορετική αφετηρία (την ψυχή, το σώμα, το μυαλό διαφορετικών ανθρώπων).

Πειραματίστηκα αρκετά με τα υλικά και αποφάσισα ότι τα κατάλληλα για να πετύχω την τεχνική και το αποτέλεσμα που ήθελα είναι: γύψος, κόλλα πλακιδίου, ατλακόλ, σκόνες αγιογραφίας, γαλλικός καφές, άμμος, ξύλο, χαλκός, πέτρα, καθρέφτης, κορμοί δέντρων. Το καθένα για το δικό του λόγο συμπληρώνουν το σύνολο, ώστε όλα μαζί πάνω στο τελαρωμένο κόντρα πλακέ να συμπεριφέρονται ως φορείς άμεσης εμπειρίας και να ολοκληρώνουν τη τεχνική μου που είναι επιτοίχια γλυπτική.

Τι σημαίνει δημιουργία για εσάς;

Θεωρώ ότι δημιουργώ όταν δίνω ζωή! Δε μπορώ να ζήσω χωρίς να ζωγραφίζω γιατί έχω την ανάγκη να μετατρέψω όλα όσα βιώνω, ονειρεύομαι, βλέπω, αισθάνομαι… σε έργα μέσα από τα υλικά μου, τα χρώματα και τα σχήματα με διαφορετική χρήση του καθενός κάθε φορά φυσικά. Όλες αυτές οι «στιγμές ζωής»  ξαναγεννιούνται και μετατρέπονται σε κάτι καινούργιο, διαφορετικό μέσα από τον ή τους θεατές.

Εγώ δημιουργώ κάτι με βάση τα δικά μου συναισθήματα, ερεθίσματα και σκέψεις το οποίο φιλτράρεται στα αντίστοιχα βιώματα του εκάστοτε θεατή που στα μάτια, το μυαλό και τα χέρια του (αφή),  δημιουργείται κάτι άλλο.

Έτσι ολοκληρώνεται για μένα η δημιουργία και όλο αυτό το «ταξίδι» θεωρώ ως ορισμό της.

Από πού αντλείτε έμπνευση;

Όπως ανέφερα και στην προηγούμενη ερώτηση όταν νιώθω, βλέπω, βιώνω ή ονειρεύομαι κάτι που με συγκλονίζει, κλείνω τα μάτια μου και αυτόματα μετατρέπεται σε έργο διαμέσου των χρωμάτων και των σχημάτων.

Τα τελευταία χρόνια βέβαια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης είναι οι στιγμές και τα συναισθήματα που δημιουργούνται παίζοντας με τις κόρες μου .

Έχετε δηλώσει ότι η τέχνη λειτουργεί θεραπευτικά, εσείς τι  οφέλη αντλείτε από τα έργα σας;

Η τέχνη λειτουργεί  θεραπευτικά για το θεατή όταν βλέπει έργα τέχνης και ταξιδεύει – χαλαρώνει μέσα από αυτά. Για τον καλλιτέχνη (και ομοίως για το θεραπευόμενο κατά τη διάρκεια της εικαστικής θεραπείας) η κατασκευαστική διαδικασία είναι αυτή που λυτρώνει και απελευθερώνει το μυαλό και την ψυχή.

Όταν ζωγραφίζω ταξιδεύω με μεταφορικό μέσο ένα ροζ συννεφάκι και ζω μέσα σ’ έναν κόσμο μαγικό όπου βρίσκω τις λύσεις για όλα τα προβλήματα, βλέπω τη θετική πλευρά των πραγμάτων και ανακαλύπτω τον τρόπο να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Συνεπώς η τέχνη με οδηγεί ώστε να σκεφτώ και να δράσω πιο «σωστά» ώστε να πετύχω τα θέλω μου.

Ως Εικαστική Παιδαγωγός σε δημόσια σχολεία ειδικής και γενικής αγωγής, με ποιόν τρόπο θα λέγατε ότι αντιλαμβάνονται τα παιδιά τη τέχνη και πως μπορούν να βοηθηθούν μέσω αυτής;

Τα παιδιά στα σχολεία γενικής αγωγής, δυστυχώς σε μεγάλο ποσοστό, δεν έχουν εκπαιδευτεί ώστε να μπορούν να αντιληφθούν την τέχνη και να δημιουργήσουν κριτική άποψη ώστε να υιοθετήσουν ή να απορρίψουν κομμάτια της. Από την άλλη μεριά στα ειδικά σχολεία η τέχνη σε μεγάλο βαθμό αποτελεί μέσο αποδοχής της μοναδικότητά τους, απελευθέρωση συναισθημάτων και αύξηση της αυτοπεποίθησής τους.

 Όταν τα παιδιά έρχονται σε επαφή με την ιστορία της τέχνης, τις διαφορετικές κατευθύνσεις της (ζωγραφική, γλυπτική, χαρακτική, κεραμική, θέατρο, χορός, τραγούδι, κ.λπ. ) τα διαφορετικά υλικά καθώς και τη χρήση αυτών έρχονται σε επαφή παράλληλα με τις διαφορετικές πτυχές του δικού τους χαρακτήρα, ανακαλύπτουν στοιχεία της προσωπικότητάς τους, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη δεξιοτήτων που ταυτίζονται με τα χαρακτηριστικά και τα θέλω του καθενός και πιο ολοκληρωμένη οργάνωση της αντιληπτικής και κριτικής τους ικανότητας.

Ποιο θεωρείτε ότι ήταν το ορόσημο για τη μέχρι τώρα πορεία σας;

Δε θεωρώ ότι ήταν ένα το ορόσημο αλλά κάποιοι σημαντικοί σταθμοί. Ήμουν πολύ τυχερή στη ζωή μου και είχα  καθηγητή στη σχολή τον κύριο Γιώργο Τσακίρη, που μου δίδαξε τα πάντα ώστε να διαμορφώσω το χαρακτήρα που ήθελα ως εικαστικός και τον θεωρώ μέντορά μου. Αντίστοιχα τον καθηγητή μου στο πρώτο μου μεταπτυχιακό, στην εικαστική θεραπεία Fausto Copparo, που μου έμαθε πως να χρησιμοποιώ την αλφαβήτα τον σχημάτων και των χρωμάτων ώστε είτε να αποκρυπτογραφώ είτε να κρύβω συναισθήματα.

Τρίτος σταθμός αλλά χρονικά προγενέστερος από όλους η γνωριμία μου με τη λευχαιμία που με οδήγησε στο να γίνω ο άνθρωπος που πάντα  ήθελα, να κυνηγάω και να ζω τα όνειρά μου. 

Τι σημαίνει επιτυχία για εσάς;

Επιτυχία νιώθω όταν συναντώντας θεατές ή συλλέκτες των έργων μου θυμούνται ποια είμαι επειδή άγγιξαν κάποιο έργο και ένιωσαν τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου ή συνειδητοποίησαν τα δικά τους. Θεωρώ ότι η τέχνη είναι για να μοιράζεται και να επικοινωνεί, συνεπώς όταν καταφέρνω και αλληλεπιδρώ με το θεατή, ανταλλάσσοντας βιώματα, όνειρα και αναμνήσεις νιώθω ότι κατάφερα το στόχο μου.

Τι σας δίνει κίνητρο κάθε μέρα;

Ανέκαθεν το κίνητρό μου ήταν η ζωή.  Ίσως επειδή την κέρδισα και δεν μου δόθηκε ως δεδομένη, πάντα επιδίωκα να ζήσω πραγματοποιώντας τα όνειρά μου και χαμογελώντας για την κάθε στιγμή.

Από τότε που έγινα μητέρα το κίνητρό μου καθημερινά είναι η ζωή για τις κόρες μου. Να ζήσουν εκείνες πραγματοποιώντας τα δικά τους  θέλω και να χαμογελάνε.

Έχεις μία γεμάτη ζωή όταν…

Πάντα ένιωθα πλήρης και ευτυχισμένη. Ήμουν  τυχερή και η ζωή πάντα έβρισκε τρόπο να μου δίνει κάτι επιπλέον όταν ένιωθα ήδη ότι δεν μου έλειπε τίποτα. Σήμερα έχοντας τρεις υπέροχες κόρες και έναν  ευτυχισμένο γάμο, έχουμε όλη την υγεία μας και έχω τη δυνατότητα να ταξιδεύω με τις ώρες δημιουργώντας μέσα στο ατελιέ μου η ζωή μου είναι γεμάτη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *