fbpx

Τολμώ να ζήσω τη ζωή που μου αξίζει;

Πολλές φορές, θέλουμε να τολμήσουμε να διεκδικήσουμε αυτό που μας αξίζει στη ζωή, κι όμως κάτι μας σταματά. Έχετε αναρωτηθεί γιατί να συμβαίνει αυτό; Γιατί ενώ έχουμε ταλέντο, δεν προχωρούμε αντίστοιχα επαγγελματικά; Γιατί ενώ θέλουμε οικογένεια, είμαστε μόνοι; Γιατί ενώ έχουμε ιδέες, δεν τις εκφράζουμε στους άλλους; Γιατί ενώ μπορούμε, δεν τολμούμε;

Το υποσυνείδητο μας ξεγελά

Η ατολμία ενισχύεται από το υποσυνείδητό μας. Το υποσυνείδητο λειτουργεί σαν μια αποθήκη στην οποία τοποθετούμε εμπειρίες, φόβους, ενοχές, δυσάρεστες μνήμες, πεποιθήσεις. Το υποσυνείδητο είναι συνεχώς ενεργό, ελέγχει το σώμα και μας προσφέρει την ψευδαίσθηση ότι μας προστατεύει από τα προβλήματα, ενώ τις περισσότερες φορές βρίσκεται πίσω από τις δικαιολογίες μας. «Άστο τώρα, μπορεί να μπλέξω», «αν μιλήσω, μπορεί να χωρίσουμε», «θα το κάνω την επόμενη φορά».

Όταν, λοιπόν, πάμε να τολμήσουμε να κάνουμε κάτι που θέλουμε, έρχονται αυτόματα στο μυαλό μας, σαν προβολές, οι περιοριστικές μας πεποιθήσεις και μας βάζουν στη διαδικασία της αμφιβολίας. Μιας αμφιβολίας που κρύβεται πίσω από το προσωπείο της προσοχής, με αποτέλεσμα να σταματάμε και να μας κυριεύει κυρίως ο φόβος της αποτυχίας ή της απόρριψης.

Μπορούμε να ελέγξουμε το υποσυνείδητό μας με το να είμαστε στο παρόν και να μη μένουμε προσκολλημένοι σε πράγματα και καταστάσεις. Να έχουμε θετικά συναισθήματα, κάνοντας θετικούς συλλογισμούς και να εναντιωνόμαστε στις επίμονες υποθετικές αρνητικές μας σκέψεις. Να αναρωτιόμαστε, προχωρώντας στον δρόμο του «γιατί», έχοντας ως στόχο να πάρουμε απαντήσεις που θα μας εξελίξουν.

Οι συνέπειες από την αντίσταση στην τόλμη

Η αντίσταση στην τόλμη μάς οδηγεί σε ατελείωτους εσωτερικούς διαλόγους, σε σπατάλη της ενέργειας και του χρόνου μας, σε παράπονα και αναμάσημα γεγονότων που συνέβησαν ή που μπορεί να συμβούν. Η απογοήτευση μας κυριεύει και εξουθενώνει την αυτοεκτίμηση αλλά και την υγεία μας. Θυματοποιούμε τον εαυτό μας, καθώς νιώθουμε ανίσχυροι να αντιμετωπίσουμε καταστάσεις ή ανθρώπους. Σταματάμε να σκεφτόμαστε λύσεις, συμβιβαζόμαστε και μας κυριεύουν φόβοι όπως της σύγκρουσης ή της απόρριψης. Λειτουργούμε με προσωπείο και νιώθουμε ψυχικά εξουθενωμένοι. Ο φόβος νικά την ανάγκη να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα, με αποτέλεσμα αυτά να μην επιλύονται και να υποβαλλόμαστε στη βάσανο της αυτοκριτικής. Βιώνουμε μια κυκλική διαδρομή, η οποία ξεκινά από τον φόβο και οδηγεί στην απογοήτευση, με αποτέλεσμα να νιώθουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση και, λόγω της χαμηλής μας αυτοεκτίμησης, γυρίζουμε πάλι στον φόβο. Αυτός ο κύκλος χρειάζεται να σπάσει.

Μπορούμε, αρχικά, να θέσουμε έναν μικρό στόχο και αυτόν τον στόχο να τον χωρίσουμε σε μικρά βήματα, για τα οποία θα ορίσουμε ένα ρεαλιστικό χρονοδιάγραμμα πραγματοποίησής τους. Κάθε βήμα θα είναι και μια επιτυχία τόλμης για εμάς. Όταν επιτευχθεί ο στόχος μας, θα θέσουμε έναν καινούργιο, πιο «τολμηρό» στόχο και θα συνεχίσουμε έτσι έως ότου καταφέρουμε να νικήσουμε την ατολμία μας.

Όταν δεν τολμάμε να πάρουμε αυτό για το οποίο η ψυχή μας έχει λόγο ύπαρξης, καταδικάζουμε εμείς οι ίδιοι τους εαυτούς μας σε έναν ατέρμονο πόνο. Ας κάνουμε τον πόνο τόλμη, για να ζήσουμε τη ζωή που θέλουμε και αξίζουμε.

Jenny Zorgiou
Life & Relationship Coach
Σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης
https://www.facebook.com/LifeCoach.Jenny.Zorgiou

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *