«Μπορώ» δήλωσε αποφασιστικά και στήλωσε το σώμα (και την ψυχή).
«Πάντα μπορούσα» συνέχισε με σκληρή φωνή και «δεν έχω δικαίωμα να εγκαταλείψω τώρα. Άλλωστε οι καλοί καπετάνιοι φεύγουν μαζί με το πλοίο τους».
Ο άνθρωπος απέναντι μου δεν ήταν καπετάνιος. Ήταν μια βαθιά κουρασμένη και πληγωμένη ύπαρξη, η οποία, για κάποιο παράξενο λόγο, «δεν είχε το δικαίωμα» να ξεκουραστεί, να πάρει λίγο απόσταση. Να πάψει «να μπορεί».
Το αποτέλεσμα φαινόταν στο τσακισμένο του βλέμμα, στην έλλειψη νοήματος και χαράς, στη μοναξιά του, αλλά κυρίως στο σώμα που το κρατούσε άκαμπτο σαν από φόβο ότι μια άλλη, οποιαδήποτε στάση δεν θα μπορούσε να σηκώσει το φορτίο που κουβάλαγε από παιδί.
«Μπορώ» δήλωσε και πάλι αλλά λιγότερο αποφασιστικά.
Και εκεί ρώτησα: «Είμαι σίγουρη ότι μπορείς. Αλλά θέλεις»;
Νάνσυ Ψημενάτου
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας-Συγγραφέας
