- Ιδρύτρια του Πολιτιστικού Κέντρου Τέχνης & Λόγου Νίκη Παπαθεοχάρη
- Πτυχιούχος Γαλλικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου της Σορβόννης με εξειδίκευση στη Λατινική Λογοτεχνία (Maîtrise, UFR Latin, Paris IV)
- Διπλωματούχος της Σχολής Ξεναγών (με επάρκεια στην αγγλική, γαλλική και ιταλική)
- Κάτοχος του Proficiency του St. Patrick’s College
- Απόφοιτος της Casa D’Italia
- Ποιήτρια
- Στιχουργός με ιδιαιτερότητα και πάθος
- Πρωτογενής Τέχνη από υλικά του βυθού της θάλασσας: Πετρογλυπτική – Ζωγραφική σε συνδυασμό με Ποίηση
- Αθλήτρια στίβου (ακόντιο και σφαίρα) με πολλές διακρίσεις
- Σε ηλικία 18 ετών διετέλεσε στενογράφος της ελληνικής και αγγλικής γλώσσας στο Υπουργείο Εξωτερικών
- Εργάστηκε για 12 χρόνια ως αεροσυνοδός στην Ολυμπιακή Αεροπορία του Ωνάση
- Επίτιμο Μέλος της UNESCO
Με μια πολυδιάστατη και ξεχωριστή διαδρομή στο χώρο της δημιουργίας, έχετε αφήσει το δικό σας διακριτό αποτύπωμα ως εικαστικός δημιουργός, ποιήτρια και στιχουργός. Σήμερα, αυτή η δημιουργική πορεία έχει αποκτήσει μια νέα διάσταση μέσα από το Πολιτιστικό Κέντρο Τέχνης & Λόγου Νίκη Παπαθεοχάρη που έχει κλείσει ένα χρόνο. Κοιτάζοντας σήμερα αυτή τη διαδρομή, αισθάνεστε ότι το αρχικό σας όραμα έχει αρχίσει να παίρνει τη μορφή που είχατε ονειρευτεί;
Σας ευχαριστώ πολύ που αναγνωρίζετε την “ξεχωριστή διαδρομή στο χώρο της δημιουργίας”. Τα αισθητήρια σας που προσλαμβάνουν αυτό που χαρακτηρίζετε “διακριτικό αποτύπωμα” είναι για ‘μένα η μέγιστη αμοιβή μου. Το αρχικό μου όραμα ήταν να καταθέσω ένα καταφύγιο τέχνης, λόγου και ήχου, με εσωτερική γαλήνη και πνευματική αφύπνιση.
Μέσα στον πρώτο χρόνο, ο χώρος λειτούργησε ως ένας αποκαλυπτικός καθρέφτης της ψυχής των επισκεπτών, καθώς προσπαθούσαν να εκφράσουν τη συγκίνησή τους με πρωτάκουστα λόγια ενθουσιασμού.
Το όραμα εξελίσσεται, ανοίγοντας νέους δρόμους με το φυλακτό της αναγνώρισης του ως μοναδικό στον κόσμο στο είδος του:
πετρογλυπτική – ζωγραφική σε συνδυασμό με ποίηση και μουσική.
Ποιος είναι ο ρόλος ενός πολιτιστικού κέντρου στη δημιουργία πιο συνειδητοποιημένων πολιτών;
Ένας πολιτιστικός χώρος, σε μία εποχή μαζικής κουλτούρας και επιφανειακής πληροφόρησης, οφείλει να λειτουργεί ως πυρήνας αντίστασης στην πνευματική αδράνεια. Πιστεύω η τέχνη πρέπει να είναι κατάθεση ιδιαίτερης πρόκλησης και αντίδοτο στην απάθεια.
Ένας τέτοιος χώρος που προκαλεί το άτομο να στοχαστεί πάνω στα κοινωνικά, προσωπικά και υπαρξιακά προβλήματα, γεννάει ελεύθερες συνειδήσεις και ο άνθρωπος επιστρέφει στην κοινωνία πιο υπεύθυνος και πιο ευαίσθητος.
Πώς μπορείτε να εμπνεύσετε τους νέους μέσα από αυτό το εγχείρημα;
Τα νέα παιδιά αναζητούν ρίζες και αλήθεια. Εμπνέονται από την αυθεντικότητα και τη δημιουργία. Εδώ συναντούν την ίδια τη Φύση, το πρωτόγονο αδάμαστο υλικό της πέτρας, να αγκαλιάζει για πρώτη φορά τον ποιητικό λόγο. Η νομάδα πέτρα διεκδικεί να γίνει δική τους έμπνευση, η δική τους δημιουργική δύναμη, το δικό τους εργαλείο να αλλάξουν τον κόσμο.
Με το δεδομένο ότι η έμπνευση δεν επιβάλλεται, αλλά γεννιέται από την εμπιστοσύνη που καταθέτει η γνήσια τέχνη.
Πιστεύετε ότι η τέχνη μπορεί να θεραπεύσει τον άνθρωπο;
Ναι, δεν είναι διακοσμητική πολυτέλεια η τέχνη. Είναι βαθιά υπαρξιακή ανάγκη, που χτίζει εσωτερική ανθεκτικότητα. Είναι απόλυτος θεραπότοπος! Το γιατρικό διέξοδο για την ανθρώπινη ψυχή. Μέσα από τα φυσικά υλικά,
τα χρώματα, τους στίχους, ο άνθρωπος εξωτερικεύει τα τραύματα του, επεξεργάζεται το άγχος της καθημερινότητας μετατρέποντας το σκοτάδι σε φως. Η δημιουργική διαδικασία λειτουργεί ως μορφή ψυχοθεραπείας, ξορκίζοντας τους φόβους. Η τέχνη είναι η μοναδική δύναμη που μπορεί να χαϊδεύει τις πιο σκληρές γωνίες της ανθρώπινης εμπειρίας.
Ποια εμπειρία της ζωής σας σας διαμόρφωσε περισσότερο ως άνθρωπο;
Η διαρκής, μοναχική αναμέτρηση με τα πρωτογενή υλικά της Φύσης και οι σπουδές μου πάνω στη συγκριτική λογοτεχνία και στυλιστική της γλώσσας στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Maîtrise, UFR Latin, Paris IV).
Η αμέτρητη επιθυμία μου για συγκατοίκηση με αναγνώστες συνοδοιπόρους που είναι, όπως εγώ, θυμωμένα παιδιά ψιθυρίζοντας μελαγχολικά
“Τ’ άναμμα ψυχής και το ΜΕΓΑ ΤΙΠΟΤΑ πως να φιλιώσεις”.
Το μεγάλωμα των παιδιών μου, μου έμαθε πόσο θερμοκέφαλη, αστραπόφερτη λέξη είναι η Αγάπη και πως προεκτείνεται αργότερα στις προσωπικές μου αναζητήσεις.
Σε ατομικές στιγμές απόλυτης εσωτερικής μοναξιάς, χάραξε η συνείδηση μου τη λαχτάρα να παραμείνω θύμηση για τα παιδιά μου· να μην εξαφανιστεί η σκόνη μου
“Και γύρω γύρω όλοι
Και γύρω τριγύρω μου όλοι
Και ολόγυρα μόνη
Στις ταχύτητες με δίνω
στην αιώρηση των άκρων
στα φτερά της σκόνης
…Φωσφορούχα σκόνη”
Ποια αξία θεωρείτε αδιαπραγμάτευτη στη ζωή σας;
Σεμνότητα, αυθεντικότητα και πνευματική ελευθερία, μακριά από σκουριά. Οι στίχοι μου: “Ξωτικά θέλω να ‘χω μοντέλα από το φόβο μου μη και σκουριάσω”, είναι το αποτύπωμα από τα πέλαγα της ζωής μου και της θάλασσας, που πέρασαν από τις ρωγμές μου. Είναι οι στίχοι που ξεδιπλώνουν μία “άναρχη ιδεολογία” για να αποκαλύψουν τους στοχαστικούς προσανατολισμούς. Η αξία του ποιητή – καλλιτέχνη είναι να τολμάει να εκτίθεται, να προκαλεί ανοιχτωσιές και ασυλία στη διακίνηση ιδεών.
Αν συμβιβάζεται με λέξεις αφυδατωμένες, είναι καλύτερα να μη βρίσκει μελάνι.
Αν μπορούσατε να αφήσετε μία μόνο σκέψη στις επόμενες γενιές, ποια θα ήταν;
Μια συμπυκνωμένη ευχή, από μένα την “αλύτρωτα ανήλικη”:
Να παραμείνουν παιδιά και σαν παιδιά να αντιστέκονται απέναντι στη σύγχρονη ιστορική σύγχυση.
Να αφεντεύει στη ζωή τους η πειθαρχία και το πάθος,
ως αλληλοσυγκρατούμενες δυνάμεις.
Να αθλούνται για να εξασκούν το κορμί, το μαχητικό τους άλογο.
Να παραμείνουν “ακατάτακτο είδος” και σε κάθε αδιέξοδο να θυμούνται “Άσε καλύτερα να πελεκήσω πέτρες”.
Τι είναι επιτυχία για εσάς;
Επιτυχία είναι να βάζω στοχοθεσία και να δημιουργώ μέσα από τις πέτρες μου και τη φωνή τους, μέσα από τα βιβλία μου ποίησης και τους στίχους των τραγουδιών μου ,“κοινό τόπο” – γέφυρα επικοινωνίας, με το αναγνωρίσιμο δικό μου αποτύπωμα.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που σας έχει διδάξει η ζωή;
Αν μου επιτρέπεται να πω δύο που έχουν χαράξει βαθιά το στήθος μου:
- “Στα σημεία θραύσης αφεντεύει η αλλαγή”
- “Δεν είναι το παιδί προϊόν επεξεργασίας αποκλειστικής
της επιπρόσθετης επίκτητης αγωγής
Η Φύση βάζει τα γουστάρω και το θέμα
αυτή κάνει τα κουμάντα στο σπέρμα
και ό,τι όπλα θέλει δίνει για αντίσταση
στα παιδικά τραύματα με το ανεξίτηλο αίμα”
Αν η ζωή ήταν ένα έργο τέχνης, ποιος θα ήταν ο τίτλος του;
“Ανασφάλεια
φωτεινό μου ταξίδι”
Τι σημαίνει για εσάς να ζει κανείς με νόημα;
Το νόημα μετεωρίζεται ανάλογα με τις προθέσεις της Απεραντοσύνης.
Μοιάζει κάποιες στιγμές “μεταφυσική πάλη σε σουρεάλ γήπεδο”.
Εμπιστεύομαι τη φαντασία μου με όσα σκαρφίζεται για να επιβιώνω.
Ευτυχία είναι….
Θα απαντήσω με ένα ποίημά μου Χαϊκού
“Είδα κι έπαθα
να φτάσω στο σώμα σου
… το απρόθυμο”
(“Σπινθήρες” Ποίηση – Χαϊκού, σελ. 75 – εκδόσεις)