του Σωτήρη Γλυκοφρύδη
Από το προηγούμενο άρθρο μας πρέπει να έγινε αντιληπτή η διάσταση του πνεύματος και της ψυχής στον ανατολικό και δυτικό τρόπο ζωής και νοοτροπίας.
Οι ανατολικοί λαοί πιστεύουν ότι το πνεύμα είναι αυτό που προΐσταται για να γίνει κάτι με ψυχή, στη δυτική νοοτροπία ότι η ψυχή διαμορφώνει το πνεύμα. Σαν να λέμε ότι το πνεύμα είναι οι προδιαγραφές για να γίνει ένα λουλούδι κομίζοντας ψυχή κατά την ανατολή, ενώ η ψυχή είναι η διαμορφώτρια του πνεύματος του λουλουδιού κατά τη δύση. Οι ανατολικοί είναι πνευματολάτρες, οι δυτικοί ψυχοκεντρικοί. Ο φαύλος κύκλος των αναγεννήσεων στους ανατολικούς καλείται μετενσάρκωση, και πέραν του συγκεκριμένου είδους (π.χ. άνθρωπος) δεν πάει πίσω, στους δυτικούς καλείται μετεμψύχωση και έχει οπισθοδρομήσεις (π.χ. να γίνει σκύλος). Αιτιοκρατία αυτών των εκδηλώσεων κατά τους μεν είναι η πνευματική ανέλιξη, κατά τους δε η σωτηρία της ψυχής.
Εδώ προκύπτει και η πρώτη διαφορά. Οι ανατολικοί θεωρούν τον άνθρωπο καλό εκ γενετής αλλά παρεκτραμένο, οι δυτικοί παρεκτραμένο εκ γενετής από το προπατορικό αμάρτημα και ενίοτε σωστό (εκ του σωσθός = σωσμένος). Οι μεν πρώτοι πιστεύουν στην πνευματική καθοδηγούμενη εξέλιξη από το κάρμα (αιτιοκρατία αναγέννησης) οι δυτικοί πιστεύουν στο πεπρωμένο και τη σωτηριολογία. Αυτά, όσον αφορά τα βασικά του δρόμου που θα ακολουθήσετε αν ασχοληθείτε με κάποια πρακτική της ανατολικής φιλοσοφίας, όπως τη γιόγκα (έλεγχος νου και σώματος) ή κάποια δυτικού τύπου διδασκαλία που συνοψίζεται σε marketing ζωής.
Οπότε, προσδιορίστε ότι, η ανατολική φιλοσοφία είναι απορριπτική της ύλης, η δυτική, πλεονασματική. Ο ανατολίτης πιστεύει ότι το νόημα της ζωής είναι να ζήσει απορριπτικά των εγκοσμίων, ο δυτικός πως προορισμό έχει να μάθει γενόμενος πλεονασματικός της ύλης και της γνώσης. Σαν να λέμε ότι ο Ινδουιστής όσο ανεβαίνει στο βουνό βγάζει και πετά τα ρούχα του, όσο κατεβαίνει το βουνό ο δυτικός σκύβει και μαζεύει. Καταλήγοντας αποστεωμένο λείψανο στις κορυφές ο Ινδός και υπέρβαρος εμφραγματίας στις παρυφές ο Έλλην. Και αναφέρω ως παραδείγματα τον Ινδό και τον Έλληνα, γιατί η απόρριψη και ο πλεονασμός, τα δυο αυτά χαρακτηριστικά ρεύματα, από την Ινδία και την Ελλάδα στον υπόλοιπο κόσμο διαμορφώθηκαν. Αυτή είναι η ζωή, μια και τελευταία, κυριαρχεί στα βάθη του Έλληνα, κατά αντίθετη θέση με τον Ινδό. Αυτός είναι ο λόγος που προήχθει εδώ η φιλοσοφία και η επιστήμη, ενώ στην ανατολή προέκυψε η ανακάλυψη του υπαρκτού και καρμικού νιρβανικού μηδενός, το οποίο όμως πρεσβεύει εξελικτικότητα.
Και οι δυο λαοί, παραταύτα δεν μένουν ευχαριστημένοι, οδηγούμενοι οι μεν στους δε, και αντιθέτως. Και κάπου εκεί, στη μέση, συναντιόμαστε. Το θέμα δεν είναι πώς ή γιατί ζεις, αλλά το ότι ζεις σύμφωνα με τις δικές σου αρχές και προοπτικές για το πώς θέλεις να ζήσουν τα γονίδιά σου. Το ¨πώς¨ από το ¨τι¨ έχει πιο μεγάλη σημασία. Επομένως φίλε ή φίλη αναγνώστη ή αναγνώστρια, μη ψάχνεις να βρεις νόημα ζωής ή τι είναι η ζωή, αναρωτήσου μόνο το πώς επιθυμείς τα αθάνατα γονίδια, εσύ, που αν είσαι γυναίκα μετέχεις στη φύση κατά μεγαλύτερο μέρος με αυτά (π.χ. το DNA των μιτοχονδρίων προέρχεται μόνο από τη μητέρα), επιθυμείς να ζήσουν.
Κλείνοντας, αισθάνομαι την υποχρέωση να αποτείνω φόρο τιμής και εκτίμησης στο γυναικείο φύλο. Μην υπολογίζετε στους άντρες, και το λέω εγώ που κάποτε, σε εποχές του μυαλού μου παιδικές, υπήρξα φαλλοκράτης. Το τραγικό στους Έλληνες φιλοσόφους ήταν ότι δεν γνώρισαν στο βάθος τη γυναίκα.
