Αχαριστία: Το μαρτύριο των δοτικών ανθρώπων!

Γράφει ο Δημήτρης Φλαμούρης

Μέρος Α’

Μήπως είσαι ένας από τους δοτικούς ανθρώπους;

Θέλεις να βοηθήσεις και δίνεις συχνά το χρόνο σου, τις συμβουλές σου, τα χρήματά σου και τον κόπο σου για τους άλλους;

Αν ναι, τότε είναι πολύ πιθανό να νιώθεις συχνά πως ο κόσμος είναι αχάριστος.

«Ουδείς πιο αχάριστος του ευεργετηθέντος», όπως λένε.

Εμείς οι δοτικοί άνθρωποι θεωρούμε τους εαυτούς μας «καλούς». Είμαστε συνήθως πρόσχαροι και πάντα βοηθητικοί. Θα δώσουμε από το υστέρημά μας. Θα σπεύσουμε να καταλάβουμε και να ανακουφίσουμε τον άλλον. Θα βρούμε λύσεις και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε. Και δε ζητάμε τίποτα για αντάλλαγμα σε όσα κάνουμε.

Μόνο ένα…………………… ευχαριστώ.

ΚΑΙ ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΓΙΔΑ!

Οδηγώντας στο Λονδίνο

Έχω ζήσει 13 χρόνια στο Λονδίνο. Εκεί οι οδηγοί φέρονται… αλλιώς. Σχεδόν μαλώνουν ποιος θα σου δώσει πρώτος προτεραιότητα. Ποιος θα σε αφήσει να ξεπαρκάρεις; Ποιος θα σε αφήσει να του κόψεις το δρόμο; Και όλοι θα σου πουν ευχαριστώ αν εσύ τους δώσεις προτεραιότητα, ανάβοντας τα Alarm για 2-3 δευτερόλεπτα, καθώς οδηγούν μπροστά σου.

Θεωρώ τον εαυτό μου ευγενικό και δοτικό άνθρωπο και έτσι μου άρεσε πολύ αυτή η οδική συμπεριφορά. Την εφαρμόζω και στην Ελλάδα, όπου κυριαρχεί μια… διαφορετική οδική κουλτούρα. Εδώ οι οδηγοί δεν μαλώνουν ποιος θα σου δώσει προτεραιότητα. Εδώ οι οδηγοί απλά μαλώνουν.

Αφήνω συχνά προτεραιότητα, αφήνω κάποιον που βγαίνει από το στενό να βγει στον κεντρικό για να μην περιμένει, να κάνει όπισθεν ή να ξεπαρκάρει και σταματάω ώστε ο πεζός να διασχίσει το δρόμο, κόβοντας την κίνηση (σου εύχομαι να μη βρεθείς ποτέ πίσω μου, γιατί μπορεί να περιμένεις!).

Και έχω παρατηρήσει το εξής. Αφού δώσω προτεραιότητα, ψάχνω να δω το χέρι του οδηγού που θα πει ευχαριστώ και κοιτάζω να δω το χαμόγελο του πεζού. 9 φορές στις 10 θα συμβεί το αναμενόμενο. Όταν όμως ο «ευεργετηθείς» οδηγός δε με ευχαριστήσει ή ο πεζός δεν μου χαμογελάσει, αλίμονό του! Ενοχλούμαι πολύ και θέλω να τον βρίσω. Δεν το κάνω. Στιγμιαία ενοχλούμαι. Αλλά ενοχλούμαι.

Το βασίλειό μου για ένα «ευχαριστώ»

Τι λέει άραγε αυτό για μένα;

Λέει πως φέρομαι «καλά» στον δρόμο όχι μόνο για την καλή μου την καρδιά, αλλά μάλλον ΚΑΙ για να λάβω την ένδειξη ευγνωμοσύνης (άρα εκτίμησης) από τους άλλους. Αν θέλω να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, πρέπει να παραδεχτώ πως δεν ρίχνω το καλό στο γιαλό…

Εικάζω πως οι περισσότεροι δοτικοί άνθρωποι φερόμαστε κάπως έτσι. Δε ζητάμε παρά ένα ευχαριστώ, αλλά το ευχαριστώ το ζητάμε. Μέσα μας (ίσως και έξω μας πολλές φορές) το απαιτούμε. Και αν δεν το λάβουμε, τότε οι ανυποψίαστοι άλλοι μετατρέπονται σε «αχάριστους».

Γιατί το κάνουμε;

Ο συχνότερος τρόπος που δικαιολογούμε στον εαυτό μας τη συμπεριφορά μας είναι ότι είμαστε «καλοί άνθρωποι». Εξάλλου οι πράξεις μας συνάδουν με αυτή την ερμηνεία. Βοηθάμε και κάνουμε το «καλό».

Ίσως όμως να υπάρχουν και κάποια κρυμμένα κίνητρα πίσω από τη συμπεριφορά μας. Ίσως η πραγματικότητα να είναι πως είμαστε ανασφαλείς άνθρωποι.

Ίσως να μην αγαπάμε τον εαυτό μας και τόσο πολύ. Ίσως έχουμε μάθει από μικροί πως θα πάρουμε την αποδοχή των άλλων μόνο αν είμαστε “καλά παιδιά”. Οπότε ηρεμούμε τη δική μας εσωτερική αγωνία όντες δοτικοί.

Άλλωστε, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να σου φερθεί κάποιος με συμπεριφορά αποδοχής και εκτίμησης;

Μα, να του κάνεις ένα δώρο φυσικά. Να του δείξεις με πράξεις πως τον εκτιμάς και να ελπίζεις ότι έτσι θα σου το ανταποδώσει. Μέσω της «καλής» συμπεριφοράς μας συχνά προσπαθούμε να εκμαιεύσουμε το «ευχαριστώ» το οποίο το έχουμε ψυχικά ανάγκη.

Γιατί το «σε ευχαριστώ» μεταφράζεται ως «σε εκτιμώ» στο δικό μας συναισθηματικό κόσμο, εκείνη τη στιγμή, και έτσι παίρνουμε τη δόση αποδοχής.

Με ένα «ευχαριστώ» νιώθουμε σημαντικοί. Και ίσως αυτό λαχταράμε να νιώσουμε, γιατί έτσι επιβιώναμε συναισθηματικά από παιδιά.

Η αλήθεια είναι…

Η αλήθεια μάλλον είναι πως συχνά δεν εκτιμάμε τόσο πολύ τους άλλους όσο μας φαίνεται. Γιατί όταν εκτιμάς πραγματικά κάποιον, δεν είσαι έτοιμος να τον χαρακτηρίσεις ως αχάριστο μόλις δε φερθεί όπως εσύ θα ήθελες να φερθεί. Αν τον εκτιμάς πραγματικά, θα σκεφτείς τι του συμβαίνει και αντιδρά έτσι; Θα θέλεις να τον καταλάβεις. Θα είσαι πιο επιεικής. Ολόκληρος ο άνθρωπος θα είναι σημαντικός για εσένα. Όχι μόνο το «ευχαριστώ» του.

Είναι άραγε αχάριστος ο πεζός που δε με ευχαριστεί ή ο οδηγός που άφησα να μπει στη λωρίδα μου; Μήπως κάτι άλλο συμβαίνει; Μήπως είναι απλά αγχωμένος και βιάζεται να πάει στον προορισμό του; Μήπως είναι αφηρημένος ή επικεντρωμένος σε κάτι δυσάρεστο που έμαθε; Και σε τελική ανάλυση, τι με νοιάζει εμένα;

Η απάντηση είναι ότι με νοιάζει, γιατί εκείνη τη στιγμή αν δεν μου πει Ευχαριστώ ο «ευεργετηθείς», εγώ νιώθω ότι δε με εκτιμάει συνολικά. Ακυρώνει το ποιος είμαι. Και αυτό είναι βαρύ. Δεν ΕΙΜΑΙ σημαντικός. Οπότε τον βαφτίζω αχάριστο. Φταίει εκείνος, εγώ ΕΙΜΑΙ ο «καλός», και η μέρα συνεχίζεται.

Όπως έχω ξαναγράψει, όσο λιγότερο αγαπώ τον εαυτό μου τόσο περισσότερο με εκνευρίζουν οι άλλοι.

(συνεχίζεται)

Πηγή:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *