Στέλλα Αρβανίτη

Συγγραφέας παιδικών βιβλίων με πολλές διακρίσεις, σπούδασε Ιταλική Γλώσσα & Φιλολογία στο ΑΠΘ, ενώ ολοκλήρωσε την πανεπιστημιακή της κατάρτιση στον Καναδά και στην Ιταλία. Παράλληλα, αποφοίτησε και από τη Σχολή Διπλωματούχων Ξεναγών του ΕΟΤ.

Από το 1996 εργάζεται ως ξεναγός και ως εκπαιδεύτρια στα ΚΕΚ. Το παραμύθι παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη δουλειά της, καθώς το έχει εντάξει στις ξεναγήσεις των ελληνικών αλλά και ξένων σχολείων. Διαθέτει κανάλι στο youtube (Stella Arvaniti) με παραμύθια και μυστικά συγγραφής. Είναι τακτικό μέλος του κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και πραγματοποιεί σεμινάρια δημιουργικής γραφής σε βιβλιοθήκες και σχολεία. Το 2016 το βιβλίο της «Η ιστορία ενός μικρού ονείρου, Καρίμ», διακρίθηκε με το Α΄ Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας (Πετρίδειο Ίδρυμα Κύπρου), το  2015 «Τα δάκρυα της ζωής» πήραν  το Γ΄ Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας (Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών), ενώ  το 2014 «Το μυστικό της Μπρασκόγουρνας» (όλα από τις εκδόσεις Οσελότος) πήρε το  Α΄ Βραβείο Παιδικής Νουβέλας στο 30ό­  Πανελλήνιο Συμπόσιο Ποίησης και Πεζογραφίας.  

Στη δουλειά σας τι είναι αυτό που αγαπάτε περισσότερο; 

Νιώθω τυχερή γιατί κάνω μια δουλειά που τη λατρεύω. Έχω την ευκαιρία να έρχομαι σε επαφή με τους ανθρώπους να τους μεταδίδω -τολμώ να πιστεύω-την αγάπη μου για την Ελλάδα και τον πολιτισμό μας, αλλά ταυτόχρονα να γνωρίζω και την κουλτούρα διαφορετικών ανθρώπων. Αυτή η καθημερινή τριβή με ανθρώπους όλων των ηλικιών και βέβαια παιδιών με βοηθάει νομίζω να μεγαλώνω όμορφα και βέβαια με μαθαίνει πράγματα. Μ ’αρέσει που δεν δουλεύω σ’ ένα γραφείο. Που βλέπω την ανατολή του ήλιου π.χ. στα Μετέωρα ή τη δύση του στην Ακρόπολη. Που βλέπω ανθισμένες  τις  αμυγδαλιές και ακόμη και αν βρίσκομαι σε ένα λεωφορείο μπορώ να μυρίσω τις πορτοκαλιές διασχίζοντας την Αργολική πεδιάδα. Δεν λέω πως δεν υπάρχουν αρνητικά, αλλά λατρεύω πραγματικά αυτό το επάγγελμα και την αγάπη που παίρνω  και δεν θα το άλλαζα με τίποτα!

Τι σας κινητοποιεί δημιουργικά όλα αυτά τα χρόνια;

Όταν κουράζεται το σώμα, τότε το μυαλό και η καρδιά «αναλαμβάνουν» τον ρόλο τους να μου θυμίσουν τι είναι αυτό που πραγματικά αξίζει τον κόπο. Είναι άλλωστε τόσο δημιουργικό να ξεκινάει μια νέα μέρα και να μην ξέρω τι θα αντιμετωπίσω. Ναι μπορεί να έχω γκρινιάρηδες ανθρώπους στο γκρουπ -υπάρχουν κι αυτοί και είναι πολλοί-, μπορεί να συναντήσουμε μια πορεία, να είναι κλειστοί οι δρόμοι, να τρέχουμε να προλάβουμε ένα πλοίο στην Πάτρα  και πριν να πρέπει να ολοκληρώσουμε την ξενάγηση και το γεύμα μας, να υλοποιήσουμε δηλαδή το πρόγραμμα όπως ήταν αρχικά σχεδιασμένο και όλα αυτά με κρατούν σε μια εγρήγορση. Μα τα ξεχνάω όλα μετά από μια όμορφη εικόνα που θα δω, από ένα ευχαριστώ που θα μου πουν και θα το εννοούν ή από ένα γράμμα που θα μου αφήσουν. Είναι όλα αυτά τα απρόοπτα που συμβαίνουν συνεχώς -αρνητικά και θετικά-, που εμένα προσωπικά με εμπνέουν, καταγράφονται στη μνήμη και γίνονται μικρές ιστορίες.

Τι θαυμάζετε περισσότερο στους ανθρώπους;

Θαυμάζω τους ανθρώπους που λένε τη γνώμη τους δυνατά, που συγκρούονται με συμφέροντα, που λένε την αλήθεια κι ας πονάει. Που είναι καλοσυνάτοι και κάνουν κοινωνικό έργο αλλά δεν βγαίνουν να το διατυμπανίσουν και να φωτογραφηθούν. Που διαθέτουν αφιλοκερδώς χρόνο και κόπο για το κοινό καλό. Αν κοιτώντας στα μάτια κάποιον βλέπω θετικά πράγματα, τότε για μένα αυτός είναι ένας αυθεντικός άνθρωπος, ξεχωριστός και αξιοθαύμαστος. Γιατί το βλέμμα του μου διηγείται την ιστορία του.

Τι θεωρείτε ότι φέρνει ισορροπία στον άνθρωπο;

Η επαφή με τη φύση, η αγάπη για τον εαυτό του και τους άλλους και φυσικά το να κάνει ένα επάγγελμα που τον γεμίζει. Αν μάλιστα, μπορεί να  κάνει το χόμπι του εργασία, αυτό το θεωρώ ιδανικό. Βέβαια, εξαρτάται και από τους στόχους και την ιδιοσυγκρασία του καθενός. Για μένα αυτά τα είναι τα πιο σημαντικά.

Πώς μπορούμε να επικοινωνούμε καλύτερα με τον εαυτό μας;

Εγώ προσωπικά μιλάω δυνατά στον εαυτό μου. Τώρα θυμήθηκα μια ιστορία. Είχα μια θεία, αδελφή της γιαγιάς μου, που έφτασε  τα 100. Τη θυμάμαι χήρα να ανεβοκατεβαίνει  το βουνό περπατώντας γεμάτη ενέργεια και μαζεύοντας ρίγανη, κουνώντας τα χέρια της και μιλώντας δυνατά. Διάβασα πριν μερικά χρόνια μια έρευνα, που τόνιζε ότι οι άνθρωποι που μιλούν δυνατά στον εαυτό τους ζουν περισσότερο. Προσπαθώ, λοιπόν, και εγώ να ακούω τις πραγματικές μου ανάγκες και να κάνω πράγματα που μου αρέσουν. Περπατάω, ασχολούμαι με τα φυτά, απολαμβάνω ένα ηλιοβασίλεμα στη θάλασσα και αποφεύγω τους ανθρώπους που με ρίχνουν ψυχολογικά ή μου επαναλαμβάνουν από το πρωί ως το βράδυ την ίδια μίζερη κατάσταση. Αν χρειάζομαι διακοπές μόνη μου, ε θα πάω μόνη μου!

Α ξέχασα! Φυσικά και διαβάζω παραμύθια, που τόσο μου αρέσουν και με χαλαρώνουν.

Τι φοβάστε περισσότερο;

Να μην πάθουν κάτι κακό τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Ξέρω πως αυτό είναι αναπόφευκτο για όλους… Όμως, αποφεύγω όσο μπορώ να κάνω κακές σκέψεις.

Έχεις μια γεμάτη ζωή όταν… 

…χαίρεσαι την οικογένειά σου, τη δουλειά σου, τη φύση. Όταν βγαίνεις με φίλους, όταν απολαμβάνεις την κάθε μέρα που αναπνέεις, όταν γελάς  και  χαμογελάς.

Τι σημαίνει για εσάς ευτυχία;

Να είμαι με τους αγαπημένους μου ανθρώπους και να τους βλέπω να χαμογελούν.

Καλοσύνη για εσάς είναι…

…να σέβεσαι τον άλλον, τη φύση, τον εαυτό σου, τα ζώα και να προσπαθείς να τους πληγώσεις όσο λιγότερο γίνεται. Και να βοηθάς όπως μπορείς. Να διαμαρτύρεσαι γιατί π.χ. στο πεζοδρόμιο έχει καταλάβει τη λωρίδα των τυφλών ένα μηχανάκι ή ένα αυτοκίνητο και ναι, να καλείς την αστυνομία. Δεν ξέρω, ίσως η καλοσύνη να ταυτίζεται κάπως με την ενσυναίσθηση. Θέλω στο τέλος της μέρας , όταν κλείνω τα μάτια να μην λέω «θα μπορούσες να είχες κάνει και αυτό». Θέλω να μην μαλώνω τον εαυτό μου για όσα δεν έκανε, αλλά να τον επαινώ γι’ αυτά που προσπάθησε να διορθώσει…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *