Greek English French German Italian Japanese Russian Spanish

Get connected with Happy Life

Sign up for our newsletter



Διαφήμιση
Εμπιστοσύνη: αμφίβολο στοίχημα ή ...απλά ζήτημα εμπιστοσύνης στον εαυτό μας; PDF Εκτύπωση E-mail
Μπορεί το σύμπαν γύρω μας να καταρρέει, η οικονομική κρίση να έχει «γονατίσει» τον οικογενειακό μας προϋπολογισμό, να μας κοροϊδεύουν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι, οι φίλοι και οι συνεργάτες μας, να μας απατά ο σύντροφός μας, αλλά μέσα σε όλο αυτό το χάος η ανάγκη μας για εμπιστοσύνη αποδεικνύεται πιο επιτακτική από ποτέ!

Άλλωστε ποιος είναι ο πιο ευτυχισμένος; Ο δύσπιστος και καχύποπτος ή αυτός που εμπιστεύεται πιο εύκολα; Μάλλον ούτε ο ένας ούτε ο άλλος, ο πρώτος γιατί παντού βλέπει εχθρούς και ο δεύτερος γιατί όταν τους δει, είναι πια πολύ αργά. Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε για να μην «τρώμε μονίμως τα μούτρα μας» και ποιον αξίζει, πραγματικά, να εμπιστευτούμε;

Από την εμπειρία του θα έλεγε κανείς ότι είμαστε καταδικασμένοι να κάνουμε μονίμως λάθος στην κρίση μας για τους άλλους. Παρά την απογοητευτική αυτή διαπίστωση, θα δούμε, όμως, πως υπάρχει ακόμα μία επιλογή: να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας και την ικανότητά του να εμπιστεύεται την ανικανότητα των άλλων να είναι αξιόπιστοι. Ακούγεται πολύπλοκο; Μπορεί, αλλά δεν είναι.

Όλοι μας είμαστε εφοδιασμενοι με την ικανότητα να παρατηρούμε τη συμπεριφορά των γύρω μας, τις αντιδράσεις τους σε διάφορες περιστάσεις της ζωής και να αναγνωρίζουμε τα στοιχεία που τους χαρακτηρίζουν.

Κάποιοι, για παράδειγμα, αρέσκονται στο να διαστρεβλώνουν τα γεγονότα, λέγοντας ψέματα, άλλοι συνηθίζουν να αργούν στα ραντεβού τους, άλλοι δεν μπορούν παρά να το παίζουν σε πολλά «ταμπλό», προσπαθώντας να πείσουν όλους τους άλλους ότι είναι μονογαμικοί. Όλοι, όμως, κατορθώνουν, με απόλυτη συνέπεια, να παραμένουν πιστοί και αξιόπιστοι σε ένα συγκεκριμένο πράγμα: στη στάση και συμπεριφορά που σταθερά παρουσιάζουν, σε κάθε πτυχή της προσωπικής τους ζωής και που, δυστυχώς, ως επί το πλείστον, τους ακολουθεί μέχρις εσχάτων.

Αν κατορθώσουμε να διατηρήσουμε ζωντανή και ξεκάθαρη στο μυαλό μας την εικόνα αυτή των ανθρώπων που τους συνοδεύει παντού, τις περισσότερες φορές, θα μπορούμε και να είμαστε πιο συνειδητοποιημένοι στο τι ακριβώς να περιμένουμε από αυτούς, αλλά και να έχουμε την εμπιστοσύνη ότι, σε κάθε περίπτωση, το μόνο που δε θα μας προδώσει ποτέ είναι αυτή η συνηθισμένη συμπεριφορά τους, τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο.
Τότε μόνο μπορούμε να αισθανόμαστε πραγματικά ασφαλείς στη ζωή μας και λιγότερο ευάλωτοι στις εξαπατήσεις των άλλων, όταν δηλαδή μπορούμε και θέλουμε και προσπαθούμε να τις διακρίνουμε, μην έχοντας τότε άλλη επιλογή από το να γνωρίζουμε τι να περιμένουμε, από ποιον και γιατί.

Αντί λοιπόν να φοβόμαστε και τη σκιά μας, δαιμονοποιώντας πρόσωπα και καταστάσεις, ή να βλέπουμε μονίμως αγγέλους δίπλα μας, γιατί να μην εμπιστευόμαστε τους «αγγέλους» και τους «δαίμονες» στο να αποδεικνύουν σταθερά, από μόνοι τους, την αλήθειά τους, την ακλόνητη πίστη τους στην ίδια τους τη φύση;

Αμαλία Λούβαρη