Greek English French German Italian Japanese Russian Spanish

Get connected with Happy Life

Sign up for our newsletter



Διαφήμιση
Πώς να αναθρέψουμε ευτυχισμένα παιδιά PDF Εκτύπωση E-mail
howtoraisehappychildrenpartoneΜέρος Α’
 
Στις μέρες μας επικρατεί ένα συγκεκριμένο στυλ στην ανατροφή των παιδιών το οποίο τα εμποδίζει από το να αναπτύξουν τον εαυτό τους. Συχνά, οι γονείς ανησυχούν πάρα πολύ για την ακαδημαϊκή και επαγγελματική πορεία του παιδιού τους, με αποτέλεσμα να εμπλέκονται υπερβολικά και να το προστατεύουν σε κάθε του βήμα, διαχειριζόμενοι οι ίδιοι πολλά θέματα στη ζωή του και κατευθύνοντάς το προς συγκεκριμένους στόχους.
 
 Θέλουν να είναι σίγουροι ότι θα πάει στο σωστό σχολείο αλλά και στην πιο σωστή τάξη του πιο σωστού σχολείου και ότι θα πάρει τους καλύτερους βαθμούς, της καλύτερης τάξης, του καλύτερου σχολείου. 

Συχνά, δεν μένουμε μόνο στους βαθμούς, αλλά μας ενδιαφέρουν και οι έπαινοι και τα βραβεία και τα σπορ και οι δραστηριότητες, γιατί αυτό ενδιαφέρει τα καλύτερα πανεπιστήμια και τους μελλοντικούς εργοδότες του. Και όλο αυτό γίνεται μέσα στο πλαίσιο του να γίνεσαι όλο και καλύτερος, για να φτάσεις την τελειότητα. 

Αναμένουμε από τα παιδιά μας να αποδίδουν σε ένα επίπεδο τελειότητας που εμείς ποτέ δεν κληθήκαμε να αποδώσουμε οι ίδιοι, και, επειδή απαιτούμε τόσο πολλά, θεωρούμε φυσιολογικό να εμπλεκόμαστε και να συμπεριφερόμαστε ως οι προσωπικοί χειριστές και γραμματείς των παιδιών μας. 

Και πώς νιώθει το παιδί σε αυτήν την κατάσταση; Καταρχάς, δεν υπάρχει χρόνος για ελεύθερο παιχνίδι. Είναι σαν κάθε δραστηριότητα, κάθε άσκηση, κάθε διαγώνισμα να είναι τόσο καθοριστικά για το μέλλον που έχουμε στο μυαλό μας για αυτό, ενώ ταυτόχρονα διατεινόμαστε ότι θέλουμε να είναι ευτυχισμένο. 

Όταν όμως έρχεται σπίτι μετά το σχολείο, αυτό που ρωτάμε, πρώτα και πάνω απ’ όλα, είναι οι βαθμοί του και το τι έχει να διαβάσει, και εκείνο βλέπει στο πρόσωπό μας ότι η αποδοχή μας και η αγάπη μας προς αυτό εξαρτώνται από το Α, το 10, το 20, το άριστα. Και μέχρι να φτάσουν στο Λύκειο, τα παιδιά έχουν ήδη λαχανιάσει, έχουν γίνει εύθραυστα και καταβεβλημένα, φτάνοντας αργότερα σε υψηλά ποσοστά άγχους και κατάθλιψης.

Αν είχαμε το θάρρος να κοιτάξουμε πραγματικά την αλήθεια, θα βλέπαμε πως όχι μόνο τα παιδιά μας θεωρούν ότι η αξία τους καθορίζεται από τους βαθμούς και την απόδοσή τους, αλλά όντας τόσο πιεστικά δίπλα τους και προσπαθώντας να μπούμε μέσα στο κεφάλι τους, είναι σαν να τους περνάμε το μήνυμα ότι δεν μπορούν να πετύχουν τίποτα χωρίς εμάς. 

Έτσι, με την υπερβολική μας βοήθεια προς αυτά, την υπερπροστασία μας και την υπερβολική μας καθοδήγηση, στερούμε στα παιδιά μας την ευκαιρία να χτίσουν τη δική τους αυτοαποτελεσματικότητα, μία από τις σημαντικότερες ικανότητες του ανθρώπινου ψυχισμού, πολύ πιο σημαντική από την αυτοεκτίμηση που λαμβάνουν κάθε φορά που τα χειροκροτούμε.
 

Θεοδώρα Αναστασίου
Ψυχολόγος