Greek English French German Italian Japanese Russian Spanish
Διαφήμιση

Get connected with Happy Life

Sign up for our newsletter



Διαφήμιση
Τι είναι; PDF Εκτύπωση E-mail

tieinaiΓράφει ο Άλκης Ψυχογυιός, χειρουργός οδοντίατρος-υπερμαραθωνοδρόμος


Τι είναι;


Η δύναμη;

Όταν μένεις στα γνωστά ή όταν περιμένεις τα άγνωστα;

Όταν δοκιμάζεις το νέο ή όταν δοκιμάζεσαι από το παλιό;

Όταν αντέχεις τους άλλους ή όταν αντέχεσαι μόνος σου;

Όταν συγκρατείς τα ντεσιμπέλ της φωνής σου ή όταν δεν συγκρατείς

τα δάκρυα των ματιών σου;

Όταν διώκεις ενόχους, ή όταν διώκεσαι ως αθώος;

Όταν υποφέρεις το βάρος του κακού, ή όταν καταφέρεσαι εις βάρος του;

Βάρος;

Τι είναι βάρος;

Είναι η συναλλαγματική της απώλειας.

Μόνο όταν χάσεις κάτι, μαθαίνεις τι ζύγιζε.

Ένας λυπημένος άνθρωπος βλέπει ένα ποτήρι, με το νερό ως τη μέση.

Να προσπαθήσουμε να τον πείσουμε ότι είναι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο,

ή να του θυμίσουμε απλά την άγρια ομορφιά του να διψάς;

Σωστότερο;

Τι είναι;

Ένας παίκτης . Άλλη μια νίκη; Ή να τον μάθουμε, επιτέλους, να παίζει σωστά;

Ένας επιτυχημένος. Ο πλούτος, ή η αποδοχή; Η μόρφωση ή η αναγνωρισιμότητα;

Τι είναι επιτυχία;

Ένα παιδάκι έχει 10 παιχνίδια. Σημαντικότερο;

Τι είναι;

Να τού πάρουμε το 11ο ή να τού αφιερώσουμε χρόνο για να μάθει να παίζει με τα 10 ήδη υπάρχοντα;

Η κρίση;

Τι είναι;

Κρίση είναι μια ωραία ελληνική λέξη που σημαίνει απόφαση.

Ωραίος;

Τι είναι;

Ωραίος είναι αυτός που είναι στην ώρα του.

Ωραίος είναι ο συνεπής.

Ωραία είναι η συνέπεια και, μάλιστα, εξ ορισμού.

Τι είναι;

Κόμπο στο λαιμό τον λένε – το ξέρω,

αλλά δεν είναι.

Κλείσε τα μάτια σου,

δεν είναι κόμπος, σού λέω!

Τι είναι;

Ακόμα;

Άσχημος;

Τι είναι;

Άσχημος είναι το στερητικό α και το σχήμα, σε μια λέξη.

Άσχημος σημαίνει

απουσία σχήματος

Ανύπαρκτη σημασιολογικά λέξη για ανθρώπους

Όλοι οι άνθρωποι έχουν κάποιο σχήμα

Δεν υπάρχουν άσχημοι άνθρωποι!

Και η επιτυχία; Τι είναι λοιπόν η επιτυχία;

Ένας επιτυχημένος. Μόνο ένας είναι. Ο συμφιλιωμένος. Αυτός που ήρθε σε κατανόηση. Αυτός που έμαθε γιατί βασανίζονται τόσο οι άνθρωποι. Και όταν το έμαθε, επιζήτησε την αυτοεξόντωση, για να γλιτώσει από τον ετεροαφανισμό. Και σώθηκε. Γελώντας, Γέλασε πολύ με τους ανθρώπους, κάνοντας την αρχή με τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτός είναι ο επιτυχημένος. Αυτός που παίρνει στα σοβαρά την ζωή, όχι την ζωή του. Αυτός που γέλασε για την ψυχή του, όχι με την ψυχή του και την έσωσε.

Η ευτυχία;

Τι είναι;

Είναι το ευ και η τύχη. Είναι η καλή τύχη.

Είτε εύχεσαι σε έναν άνθρωπο να είναι ευτυχισμένος είτε τού εύχεσαι «καλή τύχη» είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Μια σκέψη;

Τι είναι;

Αν ο σκηνοθέτης της ζωής είναι η τυχαιότητα, μια σκέψη, Τι είναι; Ο σεναριογράφος; Ο πρωταγωνιστής; Ο κομπάρσος; Τίποτα απ’ όλα αυτά. Μια σκέψη είναι ο αμήχανος από μηχανής θεός, είναι αυτή που γυρίζει την κάμερα στην αθέατη, αλλά υπαρκτή, γωνία.

Η κατοχή; Η αντοχή; Η υπεροχή; Η αποχή;

Γιατί τόσες ερωτήσεις; Δεν είσαι γενναίος να απαντήσεις μόνος σου;

Τι είναι γενναιότητα;

Να δυναμώνεις μια αιρετική σκέψη, ή να την σωπαίνεις; Να τιμάς το μέτρο της ανθρώπινής σου φύσης ή να μετράς το τίμημά της;

Η ανθρώπινη φύση;

Τι είναι;

Είναι αυτή που μπορεί να αντέξει τα πάντα: πείνες, διωγμούς, αδικίες, ξεριζωμούς, συκοφαντίες, εθνοκαθάρσεις, διαπομπεύσεις, κρεματόρια, φυλακές, τα πάντα.

Η ανθρώπινη φύση μπορεί να τα αντέξει όλα.

Όλα, εκτός από ένα: να της γυρίσεις την πλάτη.

Πορεία ζωής;

Τι είναι;

Πώς φαίνονται τα χιλιόμετρα που έχεις γράψει; Οι ιμάντες που έχεις αλλάξει;

Όταν δίνεις τις απαντήσεις ή όταν θέτεις τα ερωτήματα;

Όταν ορίζεις την σιωπή σου ή όταν ορίζεσαι από τον θυμό σου;

Και η σιωπή;

Τι είναι;

‘Οταν δεν μιλώ ή όταν δεν με ακούν;

Νηπενθής;

Τι είναι;

Στερητικό νη και πένθος.

Αυτός που δεν δημιουργεί το πένθος ή αυτός που δεν αποδέχεται το πένθος ή αυτός που το προξενεί σε δεύτερο χρόνο, φορώντας αρχικά την μάσκα του καλοποιού ρύστη, όντας όμως ο κακοποιός ολετήρας; Toπρώτο, το δεύτερο ή το τρίτο; Είναι η κοινωνία του 21 ου αιώνα. Είναι το δεύτερο.

Τι έχεις;

Γιατί δεν έχεις διάθεση; Γιατί είσαι λυπημένος;

Σε ρωτάει Τι σκέφτεσαι. Σού ζητάει να γράψεις. Δεν σε αφήνει όμως να μιλήσεις.

Στους θώρακες των ανθρώπων η ασύρματη λειτουργία φέρνει σιγή ασυρμάτου.

Γιατί δεν είσαι χαρούμενος;

Δεν αποδεχόμαστε ότι για κάθε ηδονή αντιστοιχεί μια ακολουθούσα και απόλυτα ισοδύναμη οδύνη. Δεν αποδεχόμαστε ότι μια παλάμη μπορεί, εκτός από το χάδι, να προσφέρει και το χαστούκι. Δεν αποδεχόμαστε το τίμημα του δρόμου.

Και δεν βλέπουμε. Ότι το τίμημα του δρόμου είναι αστείο μπροστά στην μαγεία της ασφάλτου.

Η σκέψη;

Τι είναι;

Η καθισμένη δίπλα στον οδηγό. Αυτό είναι η σκέψη. Τη νύχτα. Μια τυχαία νύχτα. Κάθε τυχαία συγκεκριμένη νύχτα. Δεν ακουμπά το τιμόνι, δεν κρατάει χάρτες. Στα σταυροδρόμια δε λέει ούτε δεξιά ούτε αριστερά.

Λέει μόνο φόρα ζώνη, απόλαυσε το τοπίο, κι όταν ξημερώσει, συγχώρησε τον εαυτό σου, συνειδητοποίησε την στιγμή σου στον ήλιο. Είναι ανεπανάληπτη, νήπυστα άπιστη, σύντονη και σύντομη, περήφανη και περιφανής, φωταγωγημένη και φωτοδότρια και πάντα υποφωτισμένη.

Η στιγμή σου στον ήλιο.

Μια τυχαία σκέψη. Μια ζωή σαν μια στιγμή, ολόλαμπρη και κοχλάζουσα κάπου ανάμεσα στο εφήμερο «κάποτε, ξανά» και το επινύχτιο «ξανά, ποτέ».

Δεν είναι κόμπος στον λαιμό σού λέω!

Η μόνη περιοριστική αδυνατότητα είναι η αδυναμία για αφοβία. Ζωή σε στερητικό «Α». Ζωή σε στερητικό «Ν». Ζωή σε στερητικό «ΑΝ». Ξεκόλλα από τα «ΑΝ»! Με τα «ΑΝ» δε γράφτηκε ποτέ η Ιστορία!

Όχι. Όχι πια. Μη φοβάσαι. Αναφλέξου. Συνέχισε και μη ρωτάς πού βγάζει ο δρόμος.

Αφού ο δρόμος είναι πανέμορφος , Τι σε νοιάζει πού βγάζει;

Ο έρωτας;

Τι είναι;

Είναι το πήγαινε

σε έναν δρόμο

που έχει για αντίθετο ρεύμα του τον θάνατο.

Ερωτευόμαστε από έξω προς τα μέσα.

Πεθαίνουμε από μέσα προς τα έξω.

Αυτός ο δρόμος δεν είναι πήγαινε-έλα.

Είναι έλα και πήγαινε.

Έρωτας

είναι το νηπενθές μας.

Είναι το πρώτο πρώτα, και το τρίτο δεύτερα.

Ομόρριζη λέξη με το ερωτώ.

Γνωστό εδάφιο, άγνωστο έδαφος.

Και σε αυτήν την απροσδιόριστη ήττα, νικάμε όλοι.

Οι δοκιμασίες γίνονται επιδοκιμασίες

Και ο χαμένος τα παίρνει όλα

Η πανέμορφη ζωή πανηγυρίζει και εμείς ανοίγουμε τα χέρια διάπλατα

Αγνοί, πάναγνοι και άναγνοι, αγνοημένοι, αγνώμονες και αγνοούμενοι, όλοι αγνοώντας

Διώκτες και διωκώμενοι, δίπλα-δίπλα

Έρωτας είναι η κερκίδα στην οποία όλοι καθόμαστε ως ίδιοι

Διάλεξε πού θες να κάτσεις. Να ξέρεις όμως Τι εύχεσαι!

Κι εγώ; Αυτό που έχω εντός μου;

Τι είναι;

Πώς μπορώ να δω το εντός μου;

Ποιο είναι το διόδιο που πρέπει να πληρώσω για να περάσω εντός εαυτού;

Από εκείνη τη μέρα, ανεβαίνω στο ίδιο τρένο, κάθε πρωί, στο ίδιο δρομολόγιο, στην ίδια θέση.

Κάθε μέρα κοιτάζω έξω από το παράθυρο τα ίδια τοπία,

στην ίδια διαδοχή σημείων.

Μπορεί να ανεβαίνω στο ίδιο τρένο κάθε μέρα ,αλλά κάθε μέρα το ανεβαίνω , ως ένας άλλος.

Έρωτας είναι να είμαι κάθε μέρα ένας ίδια άλλος

Να μην αλλάξω για να μην τρομάξεις

Να μην λιμνάσω για να μην βαρεθείς

Κολλάω το μέτωπο στο τζάμι του συρμού και έρχομαι στην κατανόηση

Η Ζωή είναι πανέμορφη γιατί είναι το μεγαλείο του να αισθάνεσαι.

Τα πάντα. Ακόμη και τον πόνο. Μα ο πόνος δεν είναι κακός; Η μελαγχολία δεν είναι κακή;

Τι είναι η μελαγχολία; Η μελαγχολία είναι η ευτυχία του να είσαι θλιμμένος, όταν είσαι θλιμμένος. Και η κατάσταση του να είσαι θλιμμένος, τι είναι; Είναι ο διπλασιαστής της επερχόμενης χαράς. Το νερό δεν έχει γεύση. Κι όμως. Όταν διψάς, έχει. Το να πέσεις για ύπνο δεν είναι ηδονή. Κι όμως. Όταν η τελευταία φορά που ξύπνησες ήταν προχτές το πρωί, είναι. Χαίρεσαι το χιόνι γιατί δεν χιονίζει κάθε μέρα. Κοιτάς εκστασιασμένος έναν κεραυνό γιατί διαρκεί δέκατα του δευτερολέπτου. Αν διαρκούσε ώρες, δεν θα έδινες καμία απολυτως σημασία!

 Η χαρά κι η ομορφιά χρωστούν την λάμψη τους στην σπανιότητα της παρουσίας τους και την προηγηθείσα στέρηση. Εκτιμάς την πληρότητα του να κοιμάσαι αγκαλιασμένος με την αγαπημένη σου , γιατί ξέρεις Τι πάει να πει να κοιμάσαι μόνος σου.

 Η ζωή είναι ωραία γιατί είναι δύσκολη. Αν ήταν μονίμως εύκολη, δεν θα ήταν όμορφη! Μην φοβάσαι τις δυσκολίες. Στην ζωή δεν μάς αποδυναμώνουν οι δυσκολίες, αλλά οι ευκολίες. Η δυσκολία σε στεφανώνει, η ευκολία σε μαλακώνει. Οι φτωχοί και οι πλούσιοι κάθονται στο ίδιο τραπέζι. Οι φτωχοί παρακαλούν για φαγητό, οι πλούσιοι παρακαλούν για όρεξη. Στο τραπέζι, υπάρχουν κενές θέσεις. Σε περιμένουν να καθίσεις. Διάλεξε πού θες να κάτσεις! Πρόσεχε, όμως, πολύ Τι εύχεσαι!

Κάθε επιστημονικό πόνημα που πήγε τον άνθρωπο μπροστά έγινε με πόνο και θυσία, όχι με ψέματα και κοροϊδία. Αλλά η κοινωνία είναι νηπενθής. Αποκαλεί τον πόνο κακό! Κι αν ο πόνος ειναι κακός, ο γεωπόνος τι είναι; Αυτός που πονάει την γη και εκείνη τού δίνει καρπούς. Ο πόνος είναι λοιπόν οδηγητικός και καλλιεργητικός. Μην φοβάσαι τον πόνο. Και η καλλιέργεια; Τι είναι; Το καλό έργο. Να γιατί πονάμε, όταν ερωτευόμαστε. Γιατί μέσα από του πόνου το καλό έργο αναδύεται από μέσα μας η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.

Την φοβάσαι αυτήν την εκδοχή; Όχι. Όχι πια. Μη φοβάσαι. Στον έρωτα, δεν ερωτευόμαστε το άλλο πρόσωπο. Το καλύτερο δικό μας πρόσωπο ερωτευόμαστε, που αναδύεται από το ιερό μαζί. Μη φοβάσαι! Μόνο αυταναφλέξου. Συνέχισε και μην ρωτάς πού βγάζει ο δρόμος. Κι αυτή η εκδοχή; Πώς θα αναδυθεί από μέσα μας; Χρειάζεται μια δίοδο! Πώς την λένε αυτήν την δίοδο;

Κάνω μια σκέψη.

Όλα είναι μια σκέψη.

Όλα είναι υπόθεση μιας εντολής.

Όλα είναι ένα δίπολο φωτός και σκοταδιού.

Έρωτας είναι το υποφωτισμένο ανάμεσα.

Πάντα.

Άκουσες;

Η ζωή είναι υπέροχη.

Είδες;

Κατάματα τον ήλιο!

Σε βαστώ σφιχτά.

Τι; Δεν με βλέπεις;

Κι ο κόμπος στον λαιμό σου, τι νομίζεις ότι είναι;

Είναι που σε βαστώ και σ’αγκαλιάζω τόσο, μα τόσο πολύ σφιχτά,

που σου πιέζω τον λαιμό σου με τον ώμο μου.

Δε νιώθεις έναν κόμπο.

Νιώθεις μια Θυσία.

Δεν χρειάζεται να με βλέπεις.

Κλείσε τα μάτια σου.

Φτάνει που με νιώθεις.

Νιώσε.

Μη με ψάχνεις άλλο.

Δεν έφυγα ποτέ.

Η ζωή είναι ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ, γιατί κινούμαστε μαζί.

Συν κινούμαστε.

Συγκινούμαστε.

Χωρίς δάκρυα.

Χωρίς στερητικά.

Ανόρια κι αέναα, χορικά και χωρικά.

Ο χώρος δεν μπορεί να τεμαχιστεί.

Άρα, δεν υπάρχει χωρισμός!

Γιατί ο χώρος είναι ένας και απεριόριστος.

Κινούμαστε στον αδιαίρετο χώρο.

Εμείς τελειώνουμε.

Ο χώρος δεν τελειώνει.

Ο χώρος, όμως, είναι νεκρός.

Κι εμείς ζωντανοί!

Ο χρόνος τελειώνει.

Ο χρόνος όμως είναι ζωντανός.

Ο θάνατος κάνει τον χρόνο να τελειώνει.

Αν δεν υπήρχε ο θάνατος, ο χρόνος θα ήταν απεριόριστος και ατελείωτος και νεκρός και ένας.

Σαν τον χώρο.

Χάρη στον θάνατο, ο χρόνος είναι ζωντανός και τελειώνει.

Χάρη στον Θάνατο, η ζωή είναι ζωντανή και τόσο όμορφη!

Και τελειώνει.

Λατρεύουμε τον ήλιο, γιατί υπάρχουν οι νύχτες και τα σύννεφα

που περιορίζουν την παρουσία του

Δίχως τις νύχτες και τα σύννεφα, ο ήλιος θα ήταν απεριόριστος και ατελείωτος και ένας και νεκρός. Θα ουσίαζε φυσικά και θα απουσιάζε ψυχολογικά.

Θα έκαιγε μόνο το δέρμα, όχι τις ψυχές μας!

Έπακρο;

Τι είναι;

Έπακρο σημαίνει επί της άκρης. Μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο.

Έπακρο σημαίνει ολότητα και κάτι, σημαίνει 100,1%.

Ζούμε και βιώνουμε και χαιρόμαστε και πονάμε και γλεντάμε

και θρηνούμε και ερωτευόμαστε

στο έπακρο

γιατί υπάρχει άκρη.

Και η άκρη αυτή λέγεται Θάνατος.

Ο θάνατος;

Τι είναι;

Είναι η πανική τροχιά στο άχωρο άχρονο.

Είναι η στερνή διαφυγή που δεν έχει ούτε γυρισμό, ούτε πηγαιμό.

Η ζωή;

Τι είναι;

Η αβιογένεση της αφασίας, ο Γολγοθάς της φάσης και ο γύρος του θριάμβου

στο Έβερεστ της κατάφασης.

Γεννιέσαι αφανής και γίνεσαι αειφανής

Γεννιέσαι μάταιος και ωριμάζεις ουσιαστικός

Γεννιέσαι αγεώργητος και μετουσιώνεσαι γεωργημένος

Γεννιέσαι αμνήμονας και καταλήγεις μνημοφόρος

Γεννιέσαι θνησιγενής και εξυψώνεσαι ζωηφόρος

Γεννιέσαι τιμωρημένος και εξαγνίζεσαι νήποινος

Γεννιέσαι αριθμημένος και ξεχωρίζεις νήριθμος

Γεννιέσαι στιγματισμένος και πεθαίνεις έχοντας αφήσει το στίγμα σου στη γη και το χώμα

Η θέωση αυτή είναι ακριβή

Το μονοπάτι είναι πρωτοφανές, άγνωστο και ιδιωτικό, αλλά χωρίς ιδιωτικότητα

Είναι η αναφορά στην ανηφόρα που οδηγεί στην κορυφή

Μόνο μια ανηφόρα οδηγεί στην κορυφή

Κι όσο πιο μεγάλη η ανηφόρα τόσο πιο ψηλή κι η κορυφή, τόσο πιο συγκλονιστικό

και το τοπίο από εκεί πάνω που θα θαυμάσεις!

Ζωή λέγεται αυτό το πανέμορφο ανηφορικό μονοπάτι της ενηλικίωσης στον κόσμο των συναισθημάτων.

Κι ο κόσμος;

Τι είναι;

Κόσμημα. Γι’ αυτό λέγεται έτσι.

Γιατί είναι όμορφος σαν κόσμημα.

Δεν υπάρχει άσχημος κόσμος!

Σε αγαπούν.

Δεν είσαι μόνος.

Σε αγαπούν.

Δεν είσαι μόνη.

Αγάπη.

Το να αγαπάς είναι απλό.

Το να αγαπάς απλά είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο.

Η απλότητα είναι η πολυπλοκότερη σύνθεση του σύμπαντος.

Χαμογέλα και ζήσε

Και να ευγνωμονείς τον Θεό,τους συνανθρώπους και τις πέτρες που πατάς,

για το προνόμιο αυτό:

Δεν την κέρδισες την ζωή.

Σού χαρίστηκε.

Κέρδισες μόνο την χαρά.

Αυτή να σέβεσαι και να υπερασπίζεσαι

και να τρέμεις!

Η ζωή σού χαρίστηκε, όχι η χαρά!

Αυτήν την κατακτάς με αίμα, γι αυτό έχει τέτοια τρομερή γλύκα!

Και απειλείται συνέχεια με αναίρεση, γι’ αυτό έχει τέτοια τρομερή αξία!

Η ζωή σού χαρίστηκε.

Μα εσύ να μη χαριστείς σε κανέναν!

Διαυγής και διέσπερος,

βγες στον δρόμο κι ακολούθα,

όχι τον δρόμο!

Την καρδιά!

Νύχτωσε. Μπαίνω στο αμάξι μου. Η αυτοδυναμία της δικής μου μοναξιάς έχει τον λυρισμό της δικής μου πληγής. Οι πληγές είναι ο τρόπος του Θεού για να μπορούμε να δούμε μέσα από αυτές, το εντός μας, και να το γνωρίσουμε. Οι πληγές είναι η δίοδος και το διόδιο είναι το ύψωμα μιας παλιάς μάχης, που δόθηκε και χάθηκε. Μόνο αφού γνωρίσουμε το εντός μας μπορούμε να το αποδεχτούμε. Και έτσι, να το αγαπήσουμε. Μόνο όταν αγαπήσουμε το άυλο μέσα μας, θα αγαπήσουμε και ό,τι ένυλο, έλλογο και άλογο μάς περιβάλλει.

Περιβάλλον;

Τι είναι;

Είναι όλη η εξωατομική εμπειρία των χρόνων και των χιλιομέτρων. Βάζω πρώτη και σ’ ακούω. Δεν ρωτάω πού βγάζει ο δρόμος. Δεν με νοιάζει πια. Η ευτυχία είναι κατεύθυνση, όχι προορισμός. Φοράω ζώνη κι ανοίγω το παράθυρο. Μπαίνει η νύχτα μέσα στο αυτοκίνητο υπό μορφή κρύου αέρα.

Όλα έχουν μια αρχή

Και όλα έχουν ένα τέλος

Όλα τελειώνουν

Τίποτα δεν κρατάει για πάντα

Εκτός από την στιγμή

Η ατελής, θνητή συνέχεια των τέλειων αθάνατων ασυνεχών παντοτινών στιγμών είναι το μνημείο της μνήμης του κάθε ανθρώπου. Είναι αυτό που περνάει στην ενδοκοσμική περαστική αιωνιότητα.

Δεν ξεχνώ.

Θυμάμαι.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ζω στο παρελθόν.

Το παρελθόν είναι ένας χώρος ήδη ηττημένος από το χτες.

Αυτή η μάχη έληξε.

Η θύμηση που δεν γίνεται θυμός γίνεται ενθύμιο.

Αλλά ούτε και καρτερώ για την σαγήνη ενός μέλλοντος που δεν ξέρω καν αν θα είμαι εκεί για να την γευτώ.

Αυτή η μάχη μπορεί να μην δοθεί ποτέ.

Το σπίτι μου είναι το παρόν.

Εδώ τάχτηκα να ζήσω.

Εδώ να νικώ κι εδώ να νικιέμαι.

Αυτή η μάχη δίνεται τώρα, και κερδίζεται ή χάνεται

στιγμή προς στιγμή.

Μην ψάχνεις όπλα

κι αντιπάλους

και αρένες

και θηρία

Δεν υπάρχουν

Δεν υπάρχουν σού λεω!

Η μάχη διεξάγεται μέσα μας

Εμείς είμαστε η μάχη!

Ο μάχη της ζωής κερδίζεται ή χάνεται μπροστά σε άδειες κερκίδες

Κανένας επιβιωτής δεν πέρασε ποτέ απο ανώλεθρους τόπους

Διεξαγόμαστε μαζί της

Κάτω από το φως

Και αδιαφορούμε για την έκβαση

Ειμαστε ζωντανοί

Και αυτό είναι μια πολύ μεγάλη νίκη από μόνο του

Μην αποστρέφεσαι τον πόνο

Ο πόνος είναι η απόδειξη ότι είσαι ακόμη ζωντανός και συνεχίζεις να μαθαίνεις

Ο πόνοι, τα λάθη, τα ταξίδια και οι γονείς είναι οι μόνοι δάσκαλοι του ανθρώπου!

Ήττα; Ποια ήττα;

Καμία ήττα δεν σε κάνει να νιώθεις αρκετά νικημένος κάτω από τον ήλιο ,

όταν το πάθος για την ζωή θριαμβεύει μέσα σου!

Συντρίβουμε τον εχθρό μας όταν γελάμε.

Τον πατάμε στον λαρύγγι όταν ευχαριστούμε τον Θεό.

Του παίρνουμε το κεφάλι όταν μεριμνούμε για τους συνανθρώπους μας.

Τον εξαϋλώνουμε όταν υποφέρουμε με αξιοπρέπεια και τιμή.

Η μάχη είμαστε εμείς!

Κοιτάω ψηλά τον παγκόσμιο ουρανό, ψάχνω και βρίσκω τον ανίκητο ήλιο.

Κλείνω τα μάτια. Αφήνομαι στη θέρμη του.

Τον βλέπω με τα μάτια κλειστά.

Είμαι στο βεληνεκές του.

Πάντα θα είμαι.

Ο θρίαμβος δεν είναι η νίκη

Είναι το στοίχημα που βάζεις

πάνω στα σπασμένα κομμάτια της πίστης

να ξεκινήσεις ξανά από το μηδέν

μετά την συντριβή

Αυτός είναι ο θρίαμβος

Αυτό είναι ο Θρίαμβος

Τι είναι;

Αλήθεια τώρα,

ρωτάς «Τι είναι;»;

Η στιγμή σου στον ήλιο.

Αυτό είναι!

 


Αθήνα, Οκτώβριος 2016