Greek English French German Italian Japanese Russian Spanish
Διαφήμιση

Get connected with Happy Life

Sign up for our newsletter



Διαφήμιση
Τα 42.195 μέτρα του Μαραθώνιου δρόμου PDF Εκτύπωση E-mail
marathonrace*αναδημοσίευση από e-voula.gr
 
Γράφει ο Άλκης Ψυχογυιός (χειρουργός οδοντίατρος-υπερμαραθωνοδρόμος) για όσα αποκόμισε τρέχοντας μαραθώνιους και υπερμαραθώνιους δρόμους.
 
Ο Μαραθώνιος δρόμος είναι μια δοκιμασία. Ο Μαραθωνοδρόμος δοκιμάζει να περάσει έξω από το φωτισμένο δωμάτιο όπου στεγάζονται οι ψυχοσωματικές του αντοχές, να κλείσει οικειοθελώς την πόρτα και να σταθεί στο σκοτάδι. Και καλείται όχι μόνο να μην τρομάξει από το σκοτάδι, αλλά και να το νικήσει. 
 
Για να γίνει κάποιος Μαραθωνοδρόμος, εκτός από τις προφανείς «φωτεινές» αρετές που πρέπει να διαθέτει (αυτοπειθαρχία, στοχοπροσήλωση, υπομονή), οφείλει να συγκεντρώνει στην προσωπικότητά του και ορισμένες «σκοτεινές» συνιστώσες (εσωτερικότητα, ικανότητα ακαριαίας συναισθηματικής αναδρομής, νοοτροπία αυτοεξόντωσης). Προσοχή: Δεν πρέπει να συγχέουμε τη νοοτροπία αυτοεξόντωσης με τη νοοτροπία αυτοκαταστροφής, είναι τελείως διαφορετικές μεταξύ τους.
 
Αυτοκαταστροφή είναι να ξενυχτάς στα μπουζούκια, να πίνεις νοθευμένα ποτά και να καπνίζεις μανιωδώς, πλήττοντας τον εαυτό σου. Στην αθλητική αυτοεξόντωση δεν πλήττεις τον εαυτό σου, τον περνάς δια πυρός και σιδήρου για να τον κάνεις καλύτερο. Η αυτοεξόντωση είναι μια υψηλής ψυχικής αισθητικής έκφραση άδολης δοτικότητας, είναι η αναγκαία προαπαιτούμενη συνθήκη για προσφορά. Είναι το αυτόβουλο, ιδιωτικά πυροδοτούμενο σμπαράλιασμα κάθε φάσης και επίφασης του ΕΓΩ, με στόχο την εκπλήρωση κάτι ανώτερου. 
 
Τα 42.195 μέτρα του Μαραθώνιου δρόμου απαιτούν από τον δρομέα όχι μόνο να έχει βιώματα αλλά και να τα έχει τακτοποιήσει. Αυτή είναι και η εξήγηση γιατί είναι τρομερά δύσκολο να γίνει κάποιος Μαραθωνοδρόμος πριν τα 30 του χρόνια. Οι Μαραθωνοδρόμοι δεν τρέχουν μόνο με τα πόδια τους, τρέχουν και με το πνεύμα τους. Αλίμονο αν έτρεχαν μόνο με τα πόδια τους! Τα πόδια λυγίζουν, το πνεύμα ποτέ!
 
Αν περιμένατε να σας εκθειάσω τις σωματικές αντοχές ενός Μαραθωνοδρόμου, θα σας απογοητεύσω. Οι σωματικές αντοχές είναι αστείες! Μετά από τα πρώτα 30 χιλιόμετρα συνεχόμενου τρεξίματος, οι αρθρώσεις τσιμεντοποιούνται, η όραση θολώνει, ο θώρακας βράζει, η αναπνοή γίνεται άναρχη και βαριά, όλα τα αγγεία του κορμιού κοχλάζουν και φεγγίζουν, η καρδιά χτυπά τόσο δυνατά λες και είναι έτοιμη να σπάσει, όλοι οι μύες του κορμιού ουρλιάζουν από τον πόνο, τα πόδια πρήζονται και έχουν ήδη γεμίσει με φουσκάλες και αιματώματα, το λαμπάκι της «βενζίνης» έχει ανάψει, στο ντεπόζιτο έχουν μείνει μόνο αναθυμιάσεις καυσίμων… 
 
Τότε ακούγεται η πόρτα που κλείνει και ο Μαραθωνοδρόμος εισέρχεται στο σκοτάδι. Εκείνη την ώρα, όλες οι ίνες της ύπαρξής του τον παρακαλάνε να εγκαταλείψει, κάθε κύτταρο του κορμιού του φωνάζει «παράτησέ τα!». Είναι η ώρα της απόλυτης μοναξιάς για τον Μαραθωνοδρόμο. Είναι η ώρα που τον έχει εγκαταλείψει ακόμα και ο ίδιος του ο εαυτός! Κι όμως, κάτι μαγικό συμβαίνει, η ψυχή διατάζει το σώμα! Ο Μαραθωνοδρόμος ανακαλεί στη μνήμη του εικόνες από το παρελθόν, στιγμές όπου ένιωσε πολύ δυνατά. Θυμάται την εκδρομή που πήγε με το κορίτσι που αγάπησε, θυμάται τα λόγια που αντάλλαξε στον θάλαμο κάποιου νοσοκομείου με τον νοσηλευόμενο γονιό του, την παραμονή ενός πολύ σοβαρού χειρουργείου, θυμάται την παρέα τού φίλου που δεν ζει πια. Και τότε όλες αυτές οι μνήμες μπαίνουν στην υψικάμινο της υπερπροσπάθειας, καίγονται λυτρωτικά και μετουσιώνονται σε πείσμα!
 
Η στιγμή αυτή είναι επική, δεν υπάρχουν λόγια για να σας την περιγράψω. Το σύστημα επανεκκινεί και όλα παίρνουν τον δρόμο τους: αυτόν που οδηγεί στον τερματισμό. Από το σημείο αυτό και μετά, η μάχη εσωτερικοποιείται και γίνεται αυστηρά προσωπική. 
Κάποιος είχε γράψει ότι το πολεμικό ήθος ενός στρατιώτη φαίνεται από αυτά που κάνει στη μάχη όταν αρχίσει να πονάει. Η μάνα μου μού έχει διδάξει ότι οι ενάγωγοι άνθρωποι όταν υποφέρουν βγάζουν καλοσύνη. Οι Μαραθωνοδρόμοι όταν υποφέρουν κατά τη διάρκεια του αγώνα βγάζουν αλληλεγγύη.
 
Είναι συγκλονιστική η συντροφικότητα που επιδεικνύουν οι αθλητές μόλις δουν έναν συνάδελφο Μαραθωνοδρόμο να σωριάζεται στην άσφαλτο, κάτι που δεν είναι καθόλου σπάνιο, ειδικά μετά το 35ο χιλιόμετρο. Έτσι θα έπρεπε να ζούμε τις ημέρες μας και τις νύχτες μας όλοι μας, βλέποντας τους συνανθρώπους μας ως συνοδοιπόρους και όχι ως αντιπάλους. Οι Μαραθωνοδρόμοι δεν ανταγωνίζονται, οι Μαραθωνοδρόμοι συναγωνίζονται. Ο Μαραθωνοδρόμος δεν βλέπει ως αντίπαλο ούτε τον συναθλητή του, ούτε το χρονόμετρο, ούτε τον όγκο των χιλιομέτρων που έχει ακόμα να διανύσει. Ένας Μαραθωνοδρόμος έχει καταλάβει ότι ο μόνος αντίπαλος που πρέπει να νικήσει είναι ο ίδιος του ο εαυτός και αυτό είναι μέγιστο μάθημα ζωής! Ο Μαραθώνιος δρόμος είναι ένα σχολείο. Χαρίζει αταραξία και διδάσκει τον Μαραθωνοδρόμο να δέχεται τον πόνο με αξιοπρέπεια, με χαμόγελο! 
 
Αν νομίζετε ότι προσπαθώ να ωραιοποιήσω τη διαδικασία του συνεχόμενου τρεξίματος για 42 χιλιόμετρα, η οποία στα μάτια πολλών φαντάζει ως «βάρβαρη» και «απάνθρωπη», τότε σας καλώ να έρθετε του χρόνου στο Καλλιμάρμαρο και να κοιτάξετε τα πρόσωπα των Μαραθωνοδρόμων καθώς σέρνουν τα μηνυματοφόρα τους κορμιά λίγα μέτρα πριν τον τερματισμό. Παρατηρήστε πόσο ευτυχισμένοι είναι! Είναι ευτυχισμένοι γιατί αν και βρέθηκαν στο σκοτάδι, είδαν με τη φλόγα της ψυχής τους τον δρόμο για να γυρίσουν πίσω. Είναι ευτυχισμένοι γιατί κόμισαν ένα μήνυμα στις οικογένειες και τους φίλους τους, το ιερό μήνυμα ότι δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείπουμε την προσπάθεια, όσο κι αν πονάμε! Είναι ευτυχισμένοι γιατί νίκησαν τον εαυτό τους, και αυτός είναι ο άθλος, όχι τα 42 χιλιόμετρα! Και είναι ευτυχισμένοι που νίκησαν τον εαυτό τους, γιατί αυτός που νίκησε τον εαυτό του έγινε ανίκητος από τους άλλους. 
 
Έχετε νιώσει ποτέ ότι ένας αγαπημένος σας άνθρωπος που έφυγε από τη ζωή σάς προστατεύει; Προσωπικά το νιώθω κάθε μα κάθε φορά που τρέχω Μαραθώνιο. Ο Παναγιώτης, ο Νίκος, η Εύη και η μικρή Ντουσάνκα πάντα θα είναι εκεί, στις δύσκολες δρομικές στιγμές, να μου υποδεικνύουν πού είναι ο διακόπτης που ανάβει το φως και να μου λένε «τα πας περίφημα, συνέχισε έτσι, λίγο ακόμη έμεινε». 
 
Στη ζωή υπάρχουν αμέτρητοι «Μαραθώνιοι δρόμοι», δεν υπάρχει μόνο ο τρεξιματικός. Μαραθώνιο «τρέχει» και ο βιοπαλαιστής-πατέρας που κόβει από τον ύπνο του για να εξασφαλίσει το γάλα των παιδιών του. Μαραθώνιο «τρέχει» και η ηρωίδα-μάνα που αφιέρωσε τη ζωή της στο παιδί της που γεννήθηκε με ασθένεια. Μαραθώνιο τρέχουν και όσοι ζουν ολομόναχοι, ξεχασμένοι από θεούς και συνανθρώπους. Μαραθώνιο τρέχουν και όσοι πίστεψαν και προδόθηκαν και τώρα δίνουν αγώνα για να αγαπήσουν και πάλι τον εαυτό τους. Μαραθώνιο ψυχής τρέχουν και οι γονείς που έθαψαν παιδί τους. 
 
Σε όσους από εσάς αυτήν την περίοδο «τρέχετε» κάποιον «Μαραθώνιο», εύχομαι μέσα απ’ την ψυχή μου περήφανη πορεία και καλό τερματισμό.